Bus-chauffeur/ACT-methode

Zo'n vier jaar geleden raakte ik (door verschillende redenen) voor de vierde keer in mijn leven mentaal ontregeld en kwam wederom als cliënt in de GGz terecht. Inmiddels begin ik met de psychiater "on speaking terms" te raken en beginnen we elkaar te begrijpen. Een van stappen die we nu eindelijk - samen - lijken te kunnen gaan zetten is het stellen van een juiste diagnose.  Heel fijn.

Om de titel van mijn ervaringsverhaal te verklaren het volgende (het is wat beeldspraak, maar ik hoop dat mijn verhaal duidelijk is):

Ik beschouw mezelf als buschauffeur. In de bus zitten allerlei passagiers, te weten: karaktereigenschappen, herinneringen, drijfveren, etc. Soms is een passagier geneigd het stuur over te nemen. Bijvoorbeeld de doorzetter in mij. Wanneer de doorzetter het stuur overneemt, krijg ik de neiging druk te gaan praten. Heel vermoeiend voor mensen om me heen. Het kost mij op zo'n moment moeite om me tot hoofdlijnen te beperken.

Om deze "machts-overname" zoveel mogelijk te voorkomen heb ik - via een WRAP-cursus - mijn zelfbeheersing vergroot. Voor mij is een belangrijke truc te letten op mijn ademhaling. Door op mijn ademhaling te letten, weet ik mezelf keer op keer weer rustig en in goede balans te krijgen.

Vanuit deze balans kan ik het leven weer aan en begin plannen te maken om weer aan het werk te gaan.

Dat mijn herstel vier jaar heeft gekost is jammer. Het waren moeilijke jaren, zeker voor mijn gezin. Zelf heb ik er een hoop van geleerd. Deze leer-opbrengst stemt mij dankbaar.

p.s. Mijn buschauffeur-verhaal, zo leerde ik van een bevriend psycholoog, heeft overeenkomsten met de ACT-methode.

Meer ervaringsverhalen