de eeuwige cliënt

Mijn leven is er een van hoge pieken en diepe dalen. Mijn vader verliezen op mijn 19e, diezelfde tijd seksueel misbruik door mijn beste vriend, mijn oma die overleed in 2020, mijn tante die overleed in 2013. Allemaal mensen die heel erg veel voor mij betekenden. Het heeft mij gevormd tot wie ik ben. Mijn oma was mijn oogappel, mijn vader mijn maatje. Daarnaast ben ik ook nog eens KOPP-kind. 

In 2020 stortte ik compleet in. Ik had nachtmerries, sliep niet meer, hield mij veel te veel met het geloof bezig & werd uiteindelijk manisch-psychotisch. Ook overly shopping was mij niet onbekend (ladingen sportleggings). Mijn psychose was beangstigend. Doodsangsten had ik, omdat er geesten achter mij aan zaten. Geesten die mij opdrachten gaven, die mij dood wilden. Op de dag van mijn psychose had ik om 5:30 zonder te hebben geslapen, het ge-wel-dige idee om te gaan hardlopen. Kort daarop volgde mijn psychose. Ik was compleet de weg kwijt.

Een maandenlange opname volgde. Ik werd verplaatst van afdeling naar afdeling , wat zorgde voor nog meer onrust. Ik sliep slecht, werd depressief. Wat mij altijd op de been heeft gehouden is de ervaringsdeskundige daar, die mij zei “Jij moet ervaringsdeskundige worden.” 

Jaren later ben ik nu redelijk stabiel, op medicatie dat wel. Zou ik zonder medicatie kunnen? Nee, dat denk ik niet maar ik denk ook niet dat ik hier een groot punt van moet maken. Mijn huisarts vindt mij een lastige patiënt, de psychiater een lastige cliënt. Ze willen van mij af, ik ben te moeilijk. Ze vinden mij daar stabiel genoeg, zo voelt het echter niet. “Beter” zal ik nooit worden maar misschien wel langere tijd stabiel. 

Stapje voor stapje ben ik nu mijn droom aan het volgen. Binnenkort mijn sollicitatie als vrijwilliger, daarna komt het wie weet ooit tot ervaringsdeskundige. Het is mijn grote droom, maar ik heb mij voorgenomen om pas die stap te zetten als de organisatie mij stabiel genoeg vind. Zij zullen het wel weten toch?