Eindelijk hoop

Twaalf jaar werd ze. De vriendin met wie ik sinds groep vijf in dezelfde klas zat en na de zomer naar dezelfde middelbare school zou gaan. Ze vierde haar feestje in het zwembad. Van tevoren hadden we met een groepje meiden bij haar thuis wat lekkers gegeten. Het enige dat ik me daar nog van herinner is dat ik een van de meiden aan de gezette kant vond. Het lekkers wilde ik eigenlijk weigeren, maar om niet op te vallen at ik het toch maar op. Eenmaal in het zwembad bracht ik het gros van de tijd door in het bubbelbad. Dat was het warmste gedeelte, maar toch had ik het koud. Om me heen zag ik hoe mijn vriendinnen met elkaar plezier maakten. Ik daarentegen voelde me ellendig en alleen. Niet omdat ik er niet bij hoorde, maar door mijn eigen hoofd dat gevuld was met onrust.

Dit is een moment dat plaatsvond in groep acht. Achteraf gezien weergaf het de start van een lange periode van mentale worsteling en problematiek. De gedachtes over eten en gewicht, die ik in de groep-achtperiode had, namen gelukkig af na een gesprek met een diëtiste. Helaas was daarmee het einde van mijn struggles nog lang niet in zicht.

Een jaar later, toen ik in de brugklas zat, kreeg mijn broertje een blindedarmontsteking. Met hevige buikpijn werd hij naar het ziekenhuis gebracht, waar hij direct geopereerd moest worden. Ik had gehoord van de mogelijkheid dat de blindedarmontsteking zou doorslaan en dat dat een veel ernstiger scenario zou betekenen. Om met de angst en stress rondom de situatie om te gaan ontwikkelde ik dwanghandelingen. Het waren bepaalde rituelen die ik deed omdat ik daarmee het leven en de oncontroleerbaarheid ervan, in mijn bewoording van toen, kon 'overzien'.

De operatie van mijn broertje ging gelukkig goed, maar de dwanghandelingen bleven. Op steeds meer momenten checkte ik dingen overmatig, moest ik alles tot in de details perfect doen en voerde ik rituelen uit. Een voorbeeld van zo'n ritueel is dat ik alle moedervlekjes op mijn lichaam moest aanraken. Ik voelde me door de dwanggedachtes zo moe dat ik een dag vrij nam van school.

Samen met mijn moeder zocht ik hulp bij een psycholoog. Ik schaamde me zo erg voor mijn dwang dat ik veel voor haar achterhield. Dat maakte echter dat de hulp die ik kreeg niet echt werkte. Als ik een afspraak had met de psycholoog en mijn fietsvriendinnen vroegen waarom ik niet meefietste, zei ik dat ik naar de dokter moest. Mijn houding in die periode werd gekenmerkt door geslotenheid.

In de derde klas onderging ik een IQ- en EQ-onderzoek. Dit had mijn toenmalige psycholoog, een andere dan in jaar 1 en 2, aangeraden omdat het inmiddels ook met mijn schoolcijfers niet goed ging. Mogelijk kwam dat doordat ik op een te hoog schoolniveau zat. Uit het IQ-onderzoek kwam dat ik wat verbaal niveau betreft op het vwo kon blijven, maar kijkend naar mijn inzichtelijke intelligentie paste ik eigenlijk beter op de havo. Na heel wat wikken en wegen, en tranen vanwege de voor mij moeilijke beslissing, besloot ik om na de zomer inderdaad naar de havo te gaan.

Op de havo verdween de faalangst waar ik op het vwo mee kampte. Ik haalde weer goede cijfers en wat school betreft ging het eigenlijk voor de wind. Vanbinnen had ik echter nog steeds veel last van dwangmatige gedachten. Daarnaast voelde ik me vaak anders, alleen en ook af en toe somber. Ook nu praatte ik vanuit schaamte over dat alles heel weinig.

Toen ik achttien was, inmiddels alweer twee jaar van de middelbare school af, gebeurde er iets ingrijpends binnen een vriendschap van mij. Ik kies ervoor om dat nu niet te delen. Hoe ik de gebeurtenis gevoelsmatig kon opvangen wist ik niet, wat ertoe leidde dat ik voor het eerst te maken kreeg met depressieve gevoelens. Ik ging nog wel naar school, sprak af met vriendinnen en bezocht mijn stage, maar vanbinnen voelde ik me ontzettend somber en in paniek. Weer twee jaar later bereikte ik een dieptepunt. De dwanggedachten, angst en depressieve gevoelens waren in de jaren ervoor stuk voor stuk in mijn leven geslopen en er allemaal nooit meer echt uitgegaan. Door de dagen heen wisselden ze elkaar af. Positieve gevoelens als plezier kende ik wel, maar waren altijd omgeven door een laag donkerte of angst. Ik liep in die periode een intensieve stage, die de pittige gevoelens zo triggerde dat ik er echt niet meer omheen kon. Mijn hoofd zat vol met negatieve gedachtes, grotendeels te vatten onder twee kernovertuigingen: “Ik kan het niet” en “Ik ben niets waard”.

In de tijd dat ik stage liep, gebeurde er ook wat anders. Ik kwam op Instagram een account tegen van een meisje dat in het verleden geworsteld had met een eetstoornis. Ze schreef posts over het herstel van de relatie met haar lichaam, maar ook over gedachteverandering, zelfliefde en je eigen weg durven kiezen. Tijdens het lezen van haar posts voelde ik zoveel herkenning. Het was alsof ik de berichtjes zelf had geschreven. Niet de ik van dat moment, maar degene die ik in de toekomst zou zijn. Het was net alsof mijn toekomstige ik in mezelf werd aangewakkerd. Ik wilde zo graag die krachtige, liefdevolle versie van mezelf zijn die ik diep vanbinnen voelde, maar over hoe ik haar kon worden had ik nog geen idee.

Net na de afloop van mijn stage vroeg ik aan het meisje van de posts of zij een coach kende die qua benaderingswijze leek op haar. Zijzelf was een tijdlang coach geweest, maar daar sinds een tijdje mee gestopt. Ze stuurde me het account door van een vriendin van haar, die op dezelfde thema's coachte: lichaamsbeeld, zelfliefde en het vinden van je eigen kracht.

Nadat ik het account een beetje bekeken had, heb ik haar een mail gestuurd. We planden een kennismakingsgesprek in, waarna we afspraken dat we in vier gesprekken zouden proberen of de coaching bij mij aansloot. In het tweede gesprek kwam het gevoel waar ik zo naar verlangd had. In alle jaren ervoor had ik van verschillende mensen hulp gehad, maar nooit voelde ik me echt begrepen. Het was altijd alsof mijn hulpverlener en ik een andere taal spraken. Alsof de tools die me werden aangedragen misschien wel zouden werken voor een ander, maar nooit voor mij. In het tweede gesprek met deze coach voelde ik echter hoe er in mijn hart langzaam hoop en vertrouwen groeiden. Met haar ondersteuning zou ik door mijn worstelingen heen gaan werken richting herstel.

In de navolgende tien maanden heb ik me echt aan de coaching overgegeven. Waar ik eerder vaak maar een deel van het verhaal vertelde heb ik bij deze coach alles op tafel gegooid. Niet alleen de mooie dingen, maar juist ook de lelijke gedachtes en de dingen waar ik me voor schaamde. Het was ontzettend spannend, maar ik ben zo blij dat ik het gedaan heb. Alleen zo kon ik echt bij de gedachtepatronen komen en ze blijvend veranderen.

Een paar maanden geleden ging ik met een groepje naar het zwembad. Normaal gesproken waren we een serieus praatgroepje, maar nu wilden we met elkaar wat leuks doen. Je zou het zeker een soort feestje kunnen noemen. In de tijd dat we er waren kon je me overal vinden. In de glijbaan, het grote bad, de stroomversnelling, het kleine bad en ja, ook in het bubbelbad. Maar niet omdat ik de rest van het water te koud vond. Nee, gewoon, omdat ik het leuk vond om daar af en toe te zitten. Ik voelde me vrij, verbonden en.. ik had plezier. Echt. Ik was vrij van sombere, negatieve of angstige gedachten en ik kon met plezier van het feestje, en van de patatjes achteraf, genieten.

Ik zou naar alle leeftijden voor mijn twintigste kunnen gaan en vragen of ik verwacht had te staan waar ik nu sta. Welke leeftijd ik ook zou kiezen, ik denk dat het antwoord nee zou zijn. Zo vaak heb ik gedacht dat herstel voor mij niet mogelijk was. Dat depressiviteit, dwangmatigheid en angst nou eenmaal in mijn identiteit lagen. Dat geluk en echt kunnen genieten van het leven voor mij gewoon niet waren weggelegd. Ik heb het geloofd, tot in mijn tenen. Hoe erg ik dat geloof ook vond.

Maar ik deel mijn verhaal met je omdat ik je wil vertellen dat herstel wel mogelijk is. Ik weet het, omdat ik een levend bewijs ben van dat het kan. In tegenstelling tot vroeger zijn mijn dagen nu gevuld met plezier, verbinding en geluk. Natuurlijk heb ik weleens een mindere dag, of gaat het voor een langere periode wat minder, maar ik weet dat ik me nooit meer zo verloren zal voelen als vroeger. Ik weet nu dat ik het wél kan. Dat ik waardevol ben, geliefd en dat ik het leven kan dragen, ook zonder de 'hulp' van dwanghandelingen en somberheid (die er, hoe gek ook, in beginsel waren om mij te helpen). Ik weet dat herstel mogelijk en het zó waard is. Ik hoop dat jij dat ook gelooft. Herstel is mogelijk, het is het waard en het belangrijkste, ik wens dat je dat op een dag tot in je tenen voelt: jíj bent het waard.