Welcome to the jungle

Jarenlang was mijn Bipolaire Stoornis die op mijn 17e na een psychose was vastgesteld een donker geheim. In tijden zonder computer kon je na wat verhuizingen je diagnose vrij eenvoudig laten verdwijnen. Ik was een lerares Basisonderwijs en daar accepteren ouders geen psychiatrische patient als juf. Echter de worsteling werd steeds zwaarder. Ik ging mijzelf vaker ziek melden en het verhaal werd steeds lastiger. De situatie begon onhoudbaar te worden. Het keerpunt kwam tijdens het vergeten van de tv uit te zetten door mijn dochter. Ik heb een ontzettende afkeer van dr.Phil dus toen ik op een zeker moment eind 2004 in keuken stond en zijn stem vanuit mijn huiskamer hoorde rende ik naar de kamer om de tv uit te zetten. Daar hoorde ik hem de de tamelijk clichématige woorden zeggen tegen Kim Basinger: maar vraag jezelf steeds af wanneer je denkt:' ik durf niet, ik kan niet of ik weet het niet,' wat zou het allerergste zijn wat er je zou kunnen gebeuren in je leven'. 'Daarna, wanneer je dit bedacht hebt, bedenk dan of je vanaf dat punt echt niet verder zou kunnen gaan met je leven. 'Zijn je kwetsbaarheden zo beperkend dat je het niet aan kunt?'.

Ík zat indertijd  vast in een slecht huwelijk met huiselijk geweld maar omdat ik qua werk intens gelukkig was kon ik geen kant op. Ik zou mijn identiteit sowieso verliezen. Zodra men van mijn diagnose zou weten zou ik mijn onderwijsbaan kunnen vergeten. dus ik had er altijd voor gekozen om er niets mee te doen.  Ik worstelde tot die tijd van vakantie naar vakantie door. Ik was in die periode erg depressief en ik had mij weer ziek gemeld. Er moest iets gebeuren qua werk en kinderen. Ik wist dat mijn ex de bipolaire Stoornis diagnose direct op mijn werk zou gaan vertellen zodra ik zou vertellen dat ik weg wilde gaan en mijn positie zou kansloos worden. Ik wist dus niet precies hoe zaken te stoppen of hoe te laten gaan. Ik heb de tv uitgezet en een poosje voor mezelf uit zitten staren. Vervolgens heb ik toch de knoop doorgehakt en besloten mijn huwelijk te beëindigen. Een zware maar toch positieve stap. Wel één met gevolg dat ik mijn baan kwijtraakte. Ik heb door de kwestie en een rare samenloop van omstandigheden wel de liefde van mijn leven en mijn steun en toeverlaat ontmoet. Dat moest zo zijn. We zijn zelfs al ruim 12 jaar getrouwd inmiddels.

Groot voordeel was omdat mijn diagnose nu in de openheid was kon ik aan mijn  herstel gaan 'werken'. Ik ben via de welbekende herstel-rollercoaster uiteindelijk in een beter leven met meer controle en stabiliteit en bovendien het belangrijkste: minder zelfstigma terecht gekomen. Het onderwijs mis ik nog iedere dag dat is waar. Maar spijt heb ik nooit gehad, ik heb er veel voor teruggekregen. . Ik ben nu actief voor de  patiëntenvereniging VMDB. Ik realiseer mezelf dat ik pas kon stoppen met verstoppen toen ik mijn zelfstigma's aan durfde te pakken. Het heeft daarna nog 10 jaar geduurd voordat ik van stabiliteit kon spreken. Ik ben zeer gelukkig met mijn huidige relatie, mijn maatje die mij altijd steunt en waar ik het leuk mee heb. Gelukkig zijn mijn kinderen goed terecht gekomen.

Ik noem mezelf bij vlagen echt gelukkig. Afgelopen zomer heb ik voor het eerst van mijn leven intens geluk van top tot teen gevoeld. Aan het einde van het Guns 'n Roses concert in Nijmegen knalden de gitaren na, het vuurwerk kwam omhoog en het publiek en de band waren euforisch. Deze band met de  zanger Axl Rose die zelf ook een Bipolaire Stoornis heeft was naast Queen altijd aanwezig in mijn leven. ( my jungle)  In het jaar dat alles goed voelde kwamen zij naar Nederland .... ❤️ Not in This lifetime tour. Ik keek naar het vuurwerk en er kwam een gevoel door mijn lichaam dat onbeschrijfelijk was. Rust! Het is goed en ik ben gelukkig.. het was een volmaakt moment.