Paniek, een fobie en een postnatale depressie

Soms vraag je je af hoever het zo heeft kunnen komen. Paniekaanvallen, een fobie en daarbovenop een postnatale depressie. En daar zit je dan als kersverse moeder met een schattig babytje in je armen, waar je totaal geen binding mee hebt. Sterker nog. Ik dacht: ‘Wanneer ben ik weer eens alleen?'

Mijn naam is Saskia Oudshoorn en op mijn 21e begon bij mij de ontwikkeling van een fobie. Ik snapte er niets van, maar telkens als ik voor mijn werk als stewardess weg moest, miste ik iets. Ik doorzocht voor iedere vlucht mijn spullen, om tot de conclusie te komen dat ik echt alles bij me had. Het vliegen brak me op. Mijn bioritme kon niet tegen al dat reizen. En na een relatief korte tijd stopte ik ermee, hopende dat het unheimische gevoel in mijn lichaam ook weg zou trekken. Dat was niet zo. Dat werd alleen maar sterker. Ik kreeg paniekaanvallen en durfde het huis niet meer uit, uit angst voor weer een aanval.

Ik heb psychiatrische hulp gezocht en het duurde ettelijke jaren voordat ik bij een psychiater zat die me de juiste hulp bood. Ze constateerde dat ik agorafobie had. Ik kan niet goed tegen drastische veranderingen. Na geruime tijd ging het steeds beter en toen werd ik zwanger. De zwangerschap verliep probleemloos, maar al bij de bevalling ging het mis. Terwijl de verloskundige en gynaecoloog druk bezig waren om mijn kind te halen, werd ik meegesleurd in een heftige paniekaanval en wilde het liefst onder de armen van de gynaecoloog doorkruipen naar huis. Dat ging uiteraard niet. Ik was compleet de weg kwijt en belandde op een speciale moeder-baby unit van het Erasmus psychiatrisch ziekenhuis.

Daar ontmoette ik moeders met een soortgelijk probleem. Ik heb mijn verhaal opgeschreven in een paniekroman ‘Ben ik nou gek?' Hierin heb ik een nieuwe hoofdpersoon gecreëerd omdat het te persoonlijk voelde om alleen mijn ervaringen neer te zetten, daarnaast kon ik zo ook gebeurtenissen van andere moeders in het boek verwerken. Want laten we wel zeggen: bij 13% van de moeders krijgt een postnatale depressie. En toch weten we er zo weinig van. Onlangs verscheen er een twee pagina’s tellend artikel in het AD over het boek.